Osteopatia

Medycyna jest obecnie rozwinięta jak nigdy dotąd. Dostępne są lekarstwa, terapie i operacje prawie na wszystkie choroby i dolegliwości. Jednak w większości gabinetów lekarskich leczy się tylko poszczególne części organizmu. Dlatego też, mamy dziś do czynienia z boomem tak zwanych metod kompleksowych. Jedną z nich jest osteopatia, lub medycyna osteopatyczna. Została ona zainicjowana ok 120 lat temu przez amerykańskiego lekarza dr Andrew Taylora Stilla i od tego czasu nieustannie się rozwija. Osteopatia wykorzystuje proste i powszechnie obowiązujące zasady, dr Andrew Still nadał tym zasadom formę, którą można przekazać i przyswoić. Osteopatia obejmuje koncepcje jedności struktury i funkcji organizmu w stanie choroby i zdrowia. Jako nauka zawiera w sobie biologię, chemię, i fizykę wykorzystywane w celu utrzymania zdrowia i profilaktyki , leczenia i łagodzenia schorzeń.

Zasady osteopatii

Ciało jest jednością…

Samopoczucie człowieka i długotrwale utrzymywane zdrowie zależy od wielu procesów fizycznych i psychicznych. Są one nierozerwalne i należy je rozpatrywać jako całość. Dlatego osteopaci stosują kompleksowa terapię, nie rozdzielając zdrowia psychicznego od fizycznego. Organizm, też osteopatia postrzega jako jedność. Kości, mięśnie i inne organy są połączone ze sobą obiegiem. Mowa tu o krwiobiegu, układzie nerwowym i gospodarki hormonalnej, także powięzi.

W ten sposób tworzą se ścisłe współzależności, choćby pomiędzy aparatem ruchu a narządami wewnętrznymi. W rezultacie gdy człowiek cierpi na bóle barku, przyczyna może tkwić w zupełnie innym miejscu, np. W wątrobie lub żołądku.

Zasada druga osteopatii

Organizm potrafi samodzielnie się regulować, leczyć i utrzymać w stanie zdrowia.

Obszarem szczególnego zastosowania osteopatów jest właśnie zdolność człowieka do samowyleczenia. Jej elementem są komórki odpornościowe, endorfiny i inne substancje ustrojowe.

Choroby mogą się rozwijać, gdy system immunologiczny jest osłabiony przez wiele małych obciążeń. Jednak również symptomy chorobowe są zazwyczaj przejawem zdolności organizmu do samoleczenia.

Zasada trzecia leczenia osteopatycznego

Struktura i funkcja oddziałują wzajemnie na siebie.

W rozumieniu osteopatii struktura to kości, mięśnie, narządy, nerwy, tkanka, powięź, płyny ustrojowe tj. Krew, limfa, płyn mózgowo-rdzeniowy, natomiast funkcje to procesy fizjologiczne jak np. Trawienie, menstruacja. Struktura określa funkcje i odwrotnie.

Zasada czwarta terapii osteopatycznej

Leczenie osteopatyczne opiera się na pierwszych trzech zasadach. W równej mierze uwzględnia jedność organizmu, oraz wiedzę o zdolnościach leczenia a także wzajemne relacje między strukturami i funkcjami.

Obszary terapii osteopatycznej:

Skóra

Czaszka

Składa się z 22 elementów. Kości połączone są ze sobą za pomocą szwów. Dopiero niedawno stwierdzono że szwy czaszkowe nie są całkowicie skostniałe i pozwalają na nieznaczny ruch. Te informacje wykorzystuje się w terapii czaszkowo-krzyżowej.

Opony mózgowo-rdzeniowe

Zbudowane z tkanki łącznej, tworzą powłokę ochronną wokół tkanki nerwowej mózgowia, oraz rdzenia kręgowego.

Płyn mózgowo-rdzeniowy

Jest przeźroczystą cieczą, która wypełnia puste przestrzenie w czaszce, oraz kanał rdzenia kręgowego. Pełni wiele funkcji:

Jest powiązana z innymi układami i systemami regulacyjnymi organizmu jak np. System hormonalny czy nerwowy. Miedzy płynem mózgowo-rdzeniowym dochodzi nawet do bezpośredniej wymiany z systemem limfatycznym

Narządy

Andrew Taylor Still wymagał od swoich studentów aby leczyli człowieka a nie chorobę. Dlatego osteopata bada całe ciało nawet gdy pacjent skarży się na konkretne dolegliwości. Prawdopodobna przyczyna może kryć się zupełnie gdzie indziej i leczenie musi się zacząć dokładnie w tym miejscu, aby rezultaty były trwałe.

Techniki wykorzystywane w osteopatii

Technika pchnięcia HVLA

Zablokowanie stawu możne być skutkiem napięcia więzadeł, czy powięzi sąsiadującej ze stawem. Przy zablokowaniach tego typu doskonale sprawdza się ta technika. Nie można jej stosować gdy przykurcz mięśni ma związek z urazem, chorobą zwyrodnieniową stawów, zesztywnieniem stawów, w osteoporozie, w złamaniach kości, ostrym zapaleniu kości, gdy stawy i kręgi z natury odznaczają się hipermobilnością.

Techniki artykulacyjne

Stosowane są w zablokowanych kręgach również w odcinku szyjnym kręgosłupa, przy przykurczach mięśniowych i powięzi w celu rozluźnienia w schorzeniach dróg oddechowych, bólach odcinka szyjnego kręgosłupa. Nie wolno stosować tej techniki w przypadku zapalenia stawów, czy chorób kości.

Techniki miękkie

Techniki tkanek miękkich stosowane są w celu postawienia dokładnej diagnozy i przeprowadzenia terapii. Technika sprawdza się w przypadku zbyt niskiego lub zbyt wysokiego napięcia mięśniowego, przykurczu powięzi, oraz zapewnia przyjemny relaks i odprężenie.

Nie stosuje się na częściach ciała po świeżym urazie i w trwającym stanie zapalnym

Techniki funkcjonalne

Stosowane na zablokowania stawowe, przykurcze mięśniowe lub powięziowe.

Technika pozycyjnego uwolnienia

Wykorzystywana przy przykurczach tkanek oraz terapii głęboko położonych mięśni, przy ograniczonej ruchomości w narządzie ruchu i wiele innych. Które wykorzystywane są w leczeniu i rehabilitacji w chorobach zwyrodnieniowych, usprawnianiu po urazach, złamaniach kości kończyn , przeciążeniach mięśniowych, powięziowych.