-
Terapia pijawkami w problemach żylnych
Terapia pijawkami przy dolegliwościach z krążeniem
Wokół tematu stosowania pijawek na schorzenia naczyń narosło wiele przekonań, z których najpowszechniejszym jest, to że potrafią one trwale usunąć żylaki i naprawić uszkodzone zastawki żylne. W rzeczywistości żylak jest trwale zdeformowanym, poszerzonym naczyniem krwionośnym, w którym krew cofa się i zalega w kończynach. Wywołuje przy tym ból, obrzęki oraz przewlekły dyskomfort. Standardowa procedura ich leczenia opiera się na kompresjoterapii (noszeniu specjalistycznych wyrobów uciskowych), modyfikacji stylu życia – w tym regularnej aktywności, unikania długotrwałego stania, a w zaawansowanych stadiach – na zabiegach chirurgicznych lub skleroterapii (polegającej na zamknięciu chorego lub poszerzonego naczynia krwionośnego od środka).
Zastosowanie hirudoterapii w terapii dolegliwości żylnych
Stąd, jeśli chodzi o hirudoterapię, to na wczesnym etapie formowania się żylaków zastosowanie zabiegu może przynieść niezłe rezultaty.
Kluczowe znaczenie mają tutaj substancje naturalne: – Hirudyna – zawarta w ślinie pijawek – silny antykoagulant i najsilniejszy naturalny inhibitor trombiny, zapobiegający krzepnięciu krwi. – Destabilaza – enzym o działaniu regenerującym naczynia i wykazujący właściwości przeciwagregacyjne (hamujący zlepianie się płytek krwi).
Można tu jeszcze wymienić dodatkowe wsparcie z zastosowaniem substancji rozszerzających naczynia i działających przeciwzapalne.
Dzięki zastosowaniu pijawek leczniczych pacjenci zauważają zmniejszenie obrzęków i napięć w nodze, likwidację uczucia „ciężkich nóg” oraz poprawę kondycji i wyglądu skóry.
Warto przy tym pamiętać, że terapia pijawkami nie cofnie zmian w dużych, wieloletnich, silnie rozciągniętych guzach żylnych. Przyczyna problemu w postaci anatomicznie uszkodzonej żyły wciąż pozostanie nienaruszona. Ale na początkowym etapie, zabieg skutecznie redukuje widoczność mniejszych, świeżych zmian oraz znacząco usprawnia lokalny przepływ krwi, przywracając kończynom naturalne ciepło.
Z kolei zakrzepowe zapalenie żył należy do poważnych schorzeń układu krążenia, które niesie za sobą ryzyko groźnych dla zdrowia konsekwencji. Najbardziej niebezpiecznym, bezpośrednim powikłaniem zakrzepicy jest zator tętnicy płucnej, stanowiący bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta. Innym, przewlekłym skutkiem choroby jest zespół pozakrzepowy.
Pijawki w terapii układu krążenia
Choć zapadalność na zakrzepicę wyraźnie wzrasta po 40 roku życia, na jej rozwój narażone są osoby w każdym wieku, u których występują określone czynniki ryzyka. A należą do nich: -przebyte w przeszłości incydenty zakrzepowe – otyłość i nadwaga – unieruchomienie (np. po złamaniach kości kończyn dolnych) – przebyte operacje chirurgiczne w obrębie jamy brzusznej – ciąża i połóg – stosowanie doustnej antykoncepcji lub zastępczej terapii hormonalnej
Początkowe symptomy zakrzepicy objawiają się przede wszystkim bólem nóg występującym w spoczynku, który zwykle nasila się podczas stania lub chodzenia, a także uciążliwym uczuciem ciężkości kończyn. Charakterystycznym sygnałem jest również niesymetryczny obrzęk, zlokalizowany w okolicach kostki, podudzia lub uda – w zależności od tego, w którym miejscu krew przestała prawidłowo przepływać. W miarę rozwoju stanu zapalnego żyły, skóra nad naczyniem staje się zaczerwieniona i wyraźnie cieplejsza. Wynika to z faktu, że zablokowana krew szuka ujścia przez krążenie oboczne, co gwałtownie podnosi ciśnienie w sąsiednich naczyniach.
Współczesna medycyna dysponuje całym spektrum bezpiecznych i wysoce skutecznych metod, które trwale likwidują problem niewydolności u samego źródła. Zwykle podstawę leczenia zachowawczego stanowi kompresjoterapia opierająca się na specjalistycznych produktach uciskowych, które mechanicznie wspomagają powrót krwi do serca, oraz farmakoterapia z wykorzystaniem leków flebotropowych zwiększających napięcie naczyń. W przypadku konieczności trwałego zamknięcia niewydolnych naczyń, lekarze specjaliści stosują skleroterapię, bądź nowoczesne, mało inwazyjne metody termoablacyjne, takie jak: laseroterapia wewnątrznaczyniowa czy fale radiowe, które niszczą niewydolny pień żylny za pomocą energii termicznej. W zaawansowanych stadiach chorobowych niezmiennie stosuje się chirurgiczne usunięcie niewydolnych pni żylnych, zwane strippingiem („wyciągnięcie” chorego naczynia).
Wspomaganie terapii zaburzeń krążenia
U niektórych pacjentów, w leczeniu zakrzepicy, jako metodę terapeutyczną uzupełniającą stosuje się właśnie pijawki lekarskie. Jak wspomniano, wydzielają one enzymy i substancje biologicznie czynne, które mogą wpływać na procesy krzepnięcia krwi, zmniejszając ryzyko tworzenia się zakrzepów oraz poprawiając krążenie w obszarze dotkniętym schorzeniem.
Poprzez uwalnianie tych substancji pijawki mogą działać przeciwzakrzepowo i przeciwzapalnie, co może być korzystne zwłaszcza w przypadkach zakrzepicy powierzchownej lub w terapii wspomagającej po leczeniu zakrzepicy głębokich żył kończyn dolnych.
Podsumowując, hirudoterapia nie jest w stanie wyleczyć przewlekłej niewydolności żylnej ani cofnąć zmian anatomicznych w naczyniach krwionośnych. Zamiast traktować ją jako alternatywę dla medycyny konwencjonalnej, pierwszym i najważniejszym krokiem zawsze powinna być profesjonalna wizyta u chirurga naczyniowego lub flebologa oraz wykonanie badania dopplerowskiego. Dopiero po wykluczeniu przeciwwskazań lekarskich (takich jak zakrzepica, zaawansowane owrzodzenia czy niedokrwistość) i zabezpieczeniu głównego problemu naczyniowego, można rozważać zabiegi wspomagające ukierunkowane wyłącznie na poprawę komfortu pacjenta i redukcję niektórych objawów.
Fizjoterapeuta Rzeszów
